021-42543 CCTV [at] AGKGROUP.COM

كارت هوشمند

کارت‌هاي پلاستيکي در کشورهاي صنعتي ، قسمتي از زندگي روزمره مردم شده و مرتباً نيز انواع جديدي از کارت‌ها به مردم پيشنهاد مي‌شود .

از اين کارت‌ها براي مصارف گوناگوني مانند کارت شناسايي ، مجوز ورود ، دريافت و پرداخت پول و ... استفاده مي‌شود.
کارت‌های هوشمند که در حال حاضر در دنيا بصورت گسترده‌اي فراگير شده‌اند اولين بار در سال 1968 توليد شد و ده سال بعد بطور انبوه مورد استفاده قرار گرفت. 
جدا از ويژگي‌های امنيتی و سهولت استفاده، کارت هوشمند راهی کارا و امن برای تجارت الکترونيکی و بهره‌گيری از خدمات به حساب مي‌مد و بدين ترتيب بود که کارت هوشمند در زندگی ميليون‌ها نفر وارد شد.
یك كارت هوشمند، كارت مغناطیسی یا كارت مدار مجتمع (ICC) كارتی جیبی است كه مدارهای مجتمع در آن جاسازی شده است و می تواند اطلاعات را پردازش كند. این نشان می دهد كه كارت می تواند داده ورودی را كه به وسیله ICC پردازش شده دریافت نموده و به صورت خروجی ارسال كند. دو گروه وسیع از ICCها وجود دارند:

1. كارت های حافظه (Memory card): فقط مؤلفه های ذخیره حافظه غیرفرار (غیرقابل پاك شدن با برق) و شاید تعدادی مدارهای منطقی امنیتی خاص دارند.
2. كارت های ریز پردازنده(Microprocessor card) : شامل حافظه فرار (فابل پاك شدن در صورت قطع برق) و مؤلفه های ریز پردازنده می باشند. این كارت از پلاستیك عموماً از جنس PVC اما گاهی اوقات ABS ساخته می شود. این كارت ممكن است برای جلوگیری از جعل و تقلب یك هولوگرام تعبیه شده، داشته باشد.

 

به عبارت دیگر، کارت‌های هوشمند از نظر عملکرد به دو دسته‌ی "کارت‌های حافظه" و "کارت‌های ميکروپروسسوری" تقسيم مي‌شوند. گاهی اصطلاح کارت هوشمند فقط در مورد دسته‌ي دوم به کار مي‌رود.
کارت‌های اوليه‌ي کارت هوشمند، واقعاً هوشمند نبودند چرا که ميکروپروسسور نداشتند. اين کارت‌ها معمولا کارت حافظه ناميده مي‌شوند.
کارت حافظه قادرند اطلاعات محدودی را ذخيره کند. اين اطلاعات توسط نرم‌افزار دستگاه‌هاي کارت‌خوان ( host computer )  مي‌توانند قابل خواندن است.
بسته به نيازهای امنيتی، اطلاعات روی حافظه مي‌تواند محافظت شود که به اينگونه کارت‌ها، "کارت‌های حافظه‌ای محافظت شده" مي‌گويند. برای مثال برخی کارت‌های تلفن از اينگونه هستند و برای جلوگيری از عمل بارگذاری مجدد ( reload )  محافظت شده‌اند. 
کارت‌های حافظه‌ای محافظت نشده در برخی کاربردها که نياز به امنيت نيست بکار برده مي‌شوند.
کارت‌های هوشمند واقعی ( کارت‌های ميکروپروسسوری ) داراي يک تراشه‌ي مدار مجتمع يا ICC (Integrated Circuit Chip )  هستند. اين تراشه معمولاً يک ميکروکنترلر با توان محاسبه‌اي محدود و دارای ورودی/ خروجی است و از نظر ابعاد مشابه کارت‌های نوار مغناطيسی است.

یك كارت هوشمند به صورت زیر مشخص می شود:
• ابعاد آن معمولاً به اندازه كارت اعتباری می باشد. طبق استاندارد ID-1 ISO/IEC 7810 ابعاد آنها 85.60 × 53.98 mm می باشد. اندازه شناخته شده دیگر طبق استاندارد ID-000، 25 × 15mm می باشد. ضخامت هر دو 76mm است.
• حاوی یك سیستم امنیتی با خصوصیات ضد خرابكاری (مثلاً رمز پرداز ایمن، سیستم فایل ایمن، مشخصه های هوشمند انسانی) بوده و قادر است خدمات امنیتی را تأمین كند (مثلاً قابلیت اعتماد اطلاعات موجود در حافظه).
• اموال و دارایی ها توسط یك سیستم مدیریت مركزی كه به وسیله كا رت از طریق سیستم امنیتی مورد نظر اطلاعات، مشخصات و تتظیمات آن تغییر می كند و تعیین می شود، كنترل می گردد.
• داده ها و اطلاعات كارت از طریق دستگاه های كارت خوان مثل بلیظ خوان ها، ATMها و غیره به سیستم مدیریت مركزی ارسال می شود.

مزایا
كارت های هوشمند امكان تراكنش و دادوستد موثر ومفید در تجارت را به روش استاندارد ایمن و تغییر پذیر با حداقل مداخله نیوری انسانی تأمین می نمایند.

تاریخچه
تراشه كارت خودكار توسط یك دانشمند موشك ساز آلمانی به نام هلمات گروتروف و همكارش جورگن دتلف در سال 1968 اختراع شد و در نهایت امتیاز آن در سال 1982 تصویب گردید. اولین استفاده عمده از این كارت ها، برای پرداخت قبوض تلفن در سال 1983 در فرانسه صورت گرفت.
رونالد مورنو اولین ایده كارت حافظه را در سال 1974 به ثبت رساند. در سال 1977 مایكل اوگان از كمپانی هانی ول بال اولین كارت هوشمند ریزپردازنده را اختراع نمود. در سال 1978 كمپانی بال، SPOM (میكروكامپیوتر تك تراشه ای خود برنامه ریز ) را به ثبت رساند كه ساختار ضروری را برای برنامه ریزی خودكار قطعه تعریف می كند. سه سال بعد، اولین "CP8" مبتنی بر این حق ثبت، توسط موتورولا تولید شد. امروزه، كمپانی بال 1200 حق ثبت مربوط به كارت های هوشمند را دارد.

یك كارت هوشمند فنلاندی، تركیبی از خصوصیات كارت اعتباری و كارت بدهی است. تراشه امنیتی 3 تا 5 میلی متری جا سازی شده در این كارت در نقشه فرعی بزرگ نشان داده شده است. لایه های طلایی تماس روی كارت، دستیابی الكترونیكی به تراشه را فراهم می سازد.
استفاده دوم ادغام ریز تراشه ها به درون همه كارت های بدهی (Carte Bleue) فرانسوی بود كه در سال 1992 تكمیل شد. هنگام پرداخت با یك Carte Bleue، فرد كارت را داخل ترمینال كالا می گذارد، سپس كلمه رمز را قبل از تصویب معامله تایپ می كند. تنها معاملات بسیار محدود (مثل پرداخت عوارض راهداری كوچك) بدون كلمه رمز پذیرفته می شوند.
سیستم های جیبی الكترونیكی مبتنی بر كارت هوشمند (كه در آن بها روی تراشه كارت نه در یك حساب ثبت شده برونی، ذخیره می شود و به این ترتیب دستگاه هایی كه كارت هوشمند را می پذیرند نیازی به اتصال شبكه ندارند) در سرتاسر اروپا از اواسط دهه 1990 و جدیداً در آلمان (Geldkart)، اتریش (Quick)، بلژیك (Proton)، فرانسه (Moneo)، هلند (Chipknip& Chipper)، سوئیس ("Cash")، سوئد ("Cash")، فنلاند ("Avant") ، انگلیس ("Mondex")، دانمارك ("Dammont") و پرتغال("Porta-moedasMultibanco") آزمایش شدند.
گام مهم در استفاده از كارت هوشمند در دهه 1990 با معرفی كارت هوشمند مبتنی بر SIM مورد استفاده در تجهیزات تلفن همراه GSM، در اروپا پدیدار شد. با وجود خصوصیت همواره در دسترس بودن تلفن های همراه در اروپا، كارت های هوشمند بسیار متداول شده اند.

. Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree